Herfst
Elk jaar ga ik met de kindjes een keertje wandelen in de dreef. Herfst opsnuiven, dingetjes rapen, wat genieten,...
Eerst één kindje, dan twee, dan nog eens twee, de volgende keer drie en ja... dit jaar vier.
Maar!! Het weer liet wat te wensen over dit jaar. Tegen de tijd dat de bomen schoon geel kleurden, hadden we ofwel geen tijd, ofwel was het slecht(er) weer.
Dus bleven we maar in onze eigen tuin.
Het mag gezegd. Met drie kinderen en een boeleke is dat eigenlijk veel praktischer dan den avonturier te gaan uithangen ergens anders.
Mijn kinderen zijn immers geen engeltjes die elkaar en/of hun moeder sparen. (Bewijsmateriaal onderaan dit schrijfsel.)
Thuis dus. Da's net ver genoeg om minihandjes niet te laten onderkoelen, om zagende kinderen naar binnen te kunnen begeleiden, om geen borst te moeten geven terwijl ge niet achter uw losgeslagen kroost kunt lopen,...
Gezien de ouderdom van de jongste vond ik het wel gepermitteerd om de luie moeder uit te hangen.
Geen wandeling dus, maar wat gespeel op eigen bodem. Wie weet komt er één van de dagen nog wel een momentje waarop we die wandeling alsnog kunnen ondernemen.
Bewijsmateriaal:
><





