Onthullingen
Fien, Klaas, Trijn en Mitte. Een rijtje dat geen aanvulling meer krijgt.
De tijd is dus rijp om eens wat inside information op tafel te gooien. 
Als Fien een jongen had geweest, dan hadden we ze Wout genoemd.
Voor Klaas, Trijn en Mitte hadden we geen andere naam. We vertrouwden op de gynaecoloog dat hij het bij het rechte eind had wat betreft het geslacht onzer kinders. Gelukkig heeft hij ons geen enkele keer voor verrassingen gesteld.
Klaas werd geen Wout (Fien haar jongensnaam) omdat dat niet klopte voor Tom. Wout was voor Fien, niet voor het tweede kind. Ikzelf zag daar echter geen graten in.
Bij het ontwerpen van Klaas zijn geboortekaartje is er lang met Korneel gewerkt. Helaas voor moeder, maar vader vond die naam niet okee. Klaas werd dus de definitieve naamkeuze.
Bij Trijn was het zoeken naar een geschikte naam mogelijks nog moeilijker! Het kind ging dus geruime tijd zonder naam door het ongeboren leven. Deze naam moest immers bij de twéé voorgaanden passen.
Ik heb allang geen idee meer welke andere namen mee in de running waren bij Trijn, behalve Lies dan. Al heeft die naam minder lang stand gehouden bij Trijn dan bij Mitte. (Lees hieronder.)
Tot slot was er Mitte. Dat leek al helemaal een ware queeste te worden.
We zochten een naam beginnend en eindigend op een medeklinker. Eén lettergreep als 't kon. En Vlaams.
Dat was immers bij de andere namen ook zo!
Er waren Roos, Noor en Lies. Met een sterke voorkeur voor Lies.
Fien, Klaas, Trijn en Lies. Dat klinkt toch!
Maar! Er waren maar-en in 't spel. Lies zou ons namenrijtje nogal gewoontjes maken. 't Mocht toch ook wat speciaals en niet doordeweeks zijn.
De volgende maar: Tom zijn zus heeft als roepnaam Lies (eigenlijk heet ze Lisbeth). 't Is ook tante Lies voor onze kindjes. Op zich zou ons dat niet tegen houden, want als we nu écht graag Lies wilden, had Mitte geen Mitte geweest.
We stelden ons wel vragen hoe dat zou lopen als we het dan over "ons Lies" zouden hebben.
Enfin, het werd geen Lies, geen Noor en geen Roos.
Alle onszelf opgelegde regels opzij gooiend, kwamen we bij Mitte terecht. En ook dat ging niet als in "hups flups, knip eens met uw vingers en zuig een naam uit uw duim."
Er werden namelijk boeken aandragen uit de verzameling van mijn vader. Oude boeken. Zéér oude boeken. Een boek van meer dan 100 jaar oud is immers écht oud, nietwaar? Liedboeken, verzen, verhalen uit onze rijke Vlaamse geschiedenis.
Toen dook daar Miet op. Een naam die me niet zo direct aansprak. (Stel u ook voor, een gezin waarvan de helft der kinderen een fien of een mietje is. )
Maar Mitteke, daar was ik wel voor verkocht. Na wat principieel gehak en geplak -geen verkleinde namen voor onze kinderen, Mit is te kort (voor Tom)- werd het dus Mitte.
Mit of Mitteke is een koosnaam voor Maria. Vele Maria's werden/worden Mitteke genoemd. Een hoop bijna eeuwlingen ook die écht Mit gedoopt zijn.
Hoe Vlaams de origine van MitTE uiteindelijk is, is de vraag maar. Ik heb er hoegenaamd geen idee van.
Namen die het niet haalden;
Tom kreeg geen Hasse van mij, ik kreeg geen Korneel van Tom.
Wie weet... ooit als we het hoofdstuk adopteren aansnijden ofzo?