Touter
Een paar weken geleden kreeg ik via mijn Oma de vraag of we de touter van de kinderen van de zoon van haar partner (inderdaad!) wilden hebben. Zomaar, gratis en voor niks. Het ding was goed tien jaar oud en was ondertussen de kinderen daar ontgroeid, en ze gingen hem anders toch maar wegdoen.
Wij natuurlijk akkoord. Eens gaan zien, en het ding was groter dan gedacht, maar wel okee. Dik okee, zelfs.
Er werd dus afgesproken om het ding te gaan halen in één van de weken erna. Na veel vijven en zessen (niet alles loopt van een leien dakje, natuurlijk) hij hier dan toch in gedemonteerde toestand geraakt. Nu er nog in slagen om het recht te zetten, natuurlijk. Minder vanzelfsprekend dat het lijkt, want je hebt geen handleiding om te volgen. Om een voorbeeld te geven: de dwarslatten in het "huizeke" zijn allemaal ongeveer even lang, maar hebben de gaten om ze vast te vijzen op de palen op verschillende afstanden. Een gepuzzel, dus.
2 weken geleden heb ik met Jeroen een eerste poging gewaagd om alles recht te zetten. De tweepikkel ging vlot, maar we hadden meer moeite met het huizeke (hoe denk je anders dat we er achter gekomen zijn hoe het zit met de dwarslatten).
Vandaag was het goei weer, en dus ben ik er maar weer aangevolgen om "de touter" op zijn goei plek deftig recht te krijgen. Ik zeg "goeie plek" want de oorspronkelijke inplanting was teveel naar achter in de tuin: die ruimte gaat benut worden door andere, eh, elementen. Gisteren had ik dus al een nieuwe sleuf gegraven en de tweepikkel verzet naar de goeie plaats. Vandaag dan bij Marijn een grondboor gaan lenen, het werk van Jeroen en mezelf van vorige keer teniet gedaan (lees: terug uit elkaar gevezen mits hulp van mijn lieftallige echtgenote) en terug begonnen bij het begin: de vier palen van het huisje in de grond gestoken. En vanaf daar heb ik op't gemakske stap voor stap verder gewerkt. En tadzaa:
tegen vijf uur stond alles - buiten het dak en de bevestiging aan de tweepikkel - mooi recht. Of toch zo goed als, want hij staat wat scheef.
De kinderen vonden het althans geweldig. Van zodra de rijsaf er stond waren ze alletwee door het dolle heen. Het trapje waarvan we dachten dat het wel moeilijk ging zijn was geen probleem, ook niet voor Klaas. Klimmen en rijzen, klimmen en rijzen, het was dolle pret.
De touter zelf was andere koek. Fien vond het geweldig:
Klaas daarentegen vond het maar niks, zelfs niet bij moeder op schoot:
Komt wel goed, natuurlijk.
En Trijn heeft rustig liggen slapen in't zonneke.
Zo moet dat kind geen extra vitamine D pakken.
Al goed trouwens dat de vieze honden van naast ons weg zijn wat a) ik had ze daar niet alleen durven laten staan in haar draagwieg op ons gazon en b) ze had niet veel geslapen met dat gekef. Leve de wegge honden!
Enfin, het was een bijzonder aangename dag. Lekker weer, veel gedaan, de kinderen hebben genoten van het buitenspelen en van het feit dat we met ons hele gezinneke samen waren. En ze hebben een fijn speeltuig waar ze veel pret op kunnen beleven deze zomer!
Wij natuurlijk akkoord. Eens gaan zien, en het ding was groter dan gedacht, maar wel okee. Dik okee, zelfs.
Er werd dus afgesproken om het ding te gaan halen in één van de weken erna. Na veel vijven en zessen (niet alles loopt van een leien dakje, natuurlijk) hij hier dan toch in gedemonteerde toestand geraakt. Nu er nog in slagen om het recht te zetten, natuurlijk. Minder vanzelfsprekend dat het lijkt, want je hebt geen handleiding om te volgen. Om een voorbeeld te geven: de dwarslatten in het "huizeke" zijn allemaal ongeveer even lang, maar hebben de gaten om ze vast te vijzen op de palen op verschillende afstanden. Een gepuzzel, dus.
2 weken geleden heb ik met Jeroen een eerste poging gewaagd om alles recht te zetten. De tweepikkel ging vlot, maar we hadden meer moeite met het huizeke (hoe denk je anders dat we er achter gekomen zijn hoe het zit met de dwarslatten).
Vandaag was het goei weer, en dus ben ik er maar weer aangevolgen om "de touter" op zijn goei plek deftig recht te krijgen. Ik zeg "goeie plek" want de oorspronkelijke inplanting was teveel naar achter in de tuin: die ruimte gaat benut worden door andere, eh, elementen. Gisteren had ik dus al een nieuwe sleuf gegraven en de tweepikkel verzet naar de goeie plaats. Vandaag dan bij Marijn een grondboor gaan lenen, het werk van Jeroen en mezelf van vorige keer teniet gedaan (lees: terug uit elkaar gevezen mits hulp van mijn lieftallige echtgenote) en terug begonnen bij het begin: de vier palen van het huisje in de grond gestoken. En vanaf daar heb ik op't gemakske stap voor stap verder gewerkt. En tadzaa:
tegen vijf uur stond alles - buiten het dak en de bevestiging aan de tweepikkel - mooi recht. Of toch zo goed als, want hij staat wat scheef.
De kinderen vonden het althans geweldig. Van zodra de rijsaf er stond waren ze alletwee door het dolle heen. Het trapje waarvan we dachten dat het wel moeilijk ging zijn was geen probleem, ook niet voor Klaas. Klimmen en rijzen, klimmen en rijzen, het was dolle pret.
De touter zelf was andere koek. Fien vond het geweldig:
Klaas daarentegen vond het maar niks, zelfs niet bij moeder op schoot:
Komt wel goed, natuurlijk.
En Trijn heeft rustig liggen slapen in't zonneke.
Zo moet dat kind geen extra vitamine D pakken.
Al goed trouwens dat de vieze honden van naast ons weg zijn wat a) ik had ze daar niet alleen durven laten staan in haar draagwieg op ons gazon en b) ze had niet veel geslapen met dat gekef. Leve de wegge honden!
Enfin, het was een bijzonder aangename dag. Lekker weer, veel gedaan, de kinderen hebben genoten van het buitenspelen en van het feit dat we met ons hele gezinneke samen waren. En ze hebben een fijn speeltuig waar ze veel pret op kunnen beleven deze zomer!
) Ik dacht al aan iets vies ofzo, maar 't is dus een schommel en co 
Veel plezier ermee!