Trijn - dag 14
zaterdag 7 februari '09
30 gram erbij brengt ons op 2kg480.
Sinds deze namiddag staat Trijn op 7 ipv 8 voedingen. Ze moet sinds dan 60ml per voeding drinken.
Bij de eerste voeding van 60ml liep het al grondig mis. Ons mieke had goed gedronken en was in slaap gevallen, maar dik 40ml is geen 60ml dus werd de cupfeeder erbij gehaald.
Trijn gaf duidelijk aan dat 't haar niet zinde. De melk die ze kreeg tufte ze simpelweg terug uit. Ze draaide haar hoofdje, stak haar tong uit, kneep haar lippen stijf op elkaar.
Géén zin meer in nog 20ml dus. Maar ja... 60 zou ze drinken.
Totdat... ze besloot gewoon haar volledige maaginhoud eruit te gooien. Qua statement kon dat tellen!
(Bij nader orde bleek dat niet haar hele maaginhoud, maar toch schoon 30gram moeite eruit!) Ze kreeg bijgevolg nog een 20 grammekes melk via haar sonde zodat ze niet te snel terug honger zou krijgen.
Deze avond heeft ze dan wel netjes haar 60ml gedronken en zo waren moeder, dochter én verpleging content.
Morgen mag ze naar huis! Eindelijk... want moederlief is aan 't einde van haar Latijn. Een gemiddelde van vier uur en half slaap per nacht gedurende 14 dagen begint serieus zijn tol te eisen. Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo moe geweest. Een chirokamp is er klein bier tegen!! Zelfs die 8 maanden dat Klaas niet doorsliep waren een peulschil tegenover de afgelopen 14 dagen.
Ik hoop ook dat er morgen een tijd van genieten kan beginnen. Van een rustige kraamtijd was er immers absoluut geen sprake!
Euforie over haar thuiskomst, maar toch ook weer groot verdriet over haar vroeggeboorte...
Vandaag had ik immer 37 weken zwanger geweest. Tegen vandaag had ik alles in orde willen brengen voor haar geboorte. Vanaf vandaag had ze ook thuis geboren mogen worden.
Ja, 't is anders uitgedraaid en we mogen ons twee pollen kussen dat we ze nog hebben, maar dat neemt dat verdriet niet echt weg.
Dikke buiken zien passeren die voor ongeveer dezelfde tijd zijn uitgerekend... dat pikt! Gek genoeg enkel bij mensen die ik niet ken.
Iemand horen zeggen "nog 10 dagen" doet toch een beetje zeer.
Enfin, hopelijk is dat gevoel wat weg over 3 weken, tegen de tijd dat ze was uitgerekend.
30 gram erbij brengt ons op 2kg480.
Sinds deze namiddag staat Trijn op 7 ipv 8 voedingen. Ze moet sinds dan 60ml per voeding drinken.
Bij de eerste voeding van 60ml liep het al grondig mis. Ons mieke had goed gedronken en was in slaap gevallen, maar dik 40ml is geen 60ml dus werd de cupfeeder erbij gehaald.
Trijn gaf duidelijk aan dat 't haar niet zinde. De melk die ze kreeg tufte ze simpelweg terug uit. Ze draaide haar hoofdje, stak haar tong uit, kneep haar lippen stijf op elkaar.
Géén zin meer in nog 20ml dus. Maar ja... 60 zou ze drinken.
Totdat... ze besloot gewoon haar volledige maaginhoud eruit te gooien. Qua statement kon dat tellen!
(Bij nader orde bleek dat niet haar hele maaginhoud, maar toch schoon 30gram moeite eruit!) Ze kreeg bijgevolg nog een 20 grammekes melk via haar sonde zodat ze niet te snel terug honger zou krijgen.
Deze avond heeft ze dan wel netjes haar 60ml gedronken en zo waren moeder, dochter én verpleging content.
Morgen mag ze naar huis! Eindelijk... want moederlief is aan 't einde van haar Latijn. Een gemiddelde van vier uur en half slaap per nacht gedurende 14 dagen begint serieus zijn tol te eisen. Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo moe geweest. Een chirokamp is er klein bier tegen!! Zelfs die 8 maanden dat Klaas niet doorsliep waren een peulschil tegenover de afgelopen 14 dagen.
Ik hoop ook dat er morgen een tijd van genieten kan beginnen. Van een rustige kraamtijd was er immers absoluut geen sprake!
Euforie over haar thuiskomst, maar toch ook weer groot verdriet over haar vroeggeboorte...
Vandaag had ik immer 37 weken zwanger geweest. Tegen vandaag had ik alles in orde willen brengen voor haar geboorte. Vanaf vandaag had ze ook thuis geboren mogen worden.
Ja, 't is anders uitgedraaid en we mogen ons twee pollen kussen dat we ze nog hebben, maar dat neemt dat verdriet niet echt weg.
Dikke buiken zien passeren die voor ongeveer dezelfde tijd zijn uitgerekend... dat pikt! Gek genoeg enkel bij mensen die ik niet ken.
Iemand horen zeggen "nog 10 dagen" doet toch een beetje zeer.
Enfin, hopelijk is dat gevoel wat weg over 3 weken, tegen de tijd dat ze was uitgerekend.
