Windpokken
Fien heeft windpokken. Ze was al meer dan een week vrij ziekachtig: hoesten, snot, lastig, enzovoort, en daar was dit weekend 38,5 graden koorts bijgekomen. Wij vandaag dus naar onze nieuwe kinderarts (dezelfde die Trijn behandelt) voor een checkup van zowel Fien als Klaas. Bleek daar ineens dat Fien "vol" met rode vlekjes stond, en op een aantal daarvan stond een blaasje met helder water.
Nu moet je geen uil zijn om te weten dat het kind gezegend was met de wind- of waterpokken.
Ons hart (dat van Katrien en mezelf) zakte meteen naar onze schoenen. Niet zozeer omdat ons Fien windpokken heeft. Goed, ze gaat lastig doen, en het gaat jeuken en ze gaat goed moeten verzorgd worden, maar daar valt mee te leven. We dachten meteen aan wat te doen met Trijn: zo'n kleine baby in een besmettelijk nest windpokken steken: is dat wel een goei plan?
We zagen onze "misschien komt ze deze week wel thuis" meteen uitgesteld tot minstens volgende week. Ik moet u niet vertellen dat we er alletwee niet zo goed van waren, op dat moment. De emoties en vermoeidheid van de laatste dagen zullen daar ongetwijfeld in meegespeeld hebben. We hebben al niet echt kunnen genieten van de "kraamperiode", volgende week moet ik terug gaan werken enzovoort. Ons klein beetje hoop op nog wat tijd samen met z'n vijven was dus weg.
Een paar uur later nu kijken we er alletwee iets nuchterder tegenaan. Het zal een wijziging in de plannen veroorzaken, waarschijnlijk. Maar als de dokter pakweg op donderdag (ik zeg maar iets, niet gebaseerd op waargebeurde feiten) Trijn uit het ziekenhuis ontslaagt, dan gaan we ze daar niet kunnen houden omdat we met een zieke zitten thuis. Denk ik toch.
We gaan ons morgen dus nog eens deftig informeren bij de kinderarts wat de repercussies zijn van de windpokken voor zo'n pruts en dan zien we wel verder. Maar toch: het duidt aan hoe fragiel je als ouder wordt in zo'n relatief moeilijke periode. Wat moet dat wel niet zijn als je met een kind in't ziekenhuis zit waarvan het leven aan een zijden draadje hangt? Ik hoop dat ik *dat* nooit moet meemaken.
Nu moet je geen uil zijn om te weten dat het kind gezegend was met de wind- of waterpokken.
Ons hart (dat van Katrien en mezelf) zakte meteen naar onze schoenen. Niet zozeer omdat ons Fien windpokken heeft. Goed, ze gaat lastig doen, en het gaat jeuken en ze gaat goed moeten verzorgd worden, maar daar valt mee te leven. We dachten meteen aan wat te doen met Trijn: zo'n kleine baby in een besmettelijk nest windpokken steken: is dat wel een goei plan?
We zagen onze "misschien komt ze deze week wel thuis" meteen uitgesteld tot minstens volgende week. Ik moet u niet vertellen dat we er alletwee niet zo goed van waren, op dat moment. De emoties en vermoeidheid van de laatste dagen zullen daar ongetwijfeld in meegespeeld hebben. We hebben al niet echt kunnen genieten van de "kraamperiode", volgende week moet ik terug gaan werken enzovoort. Ons klein beetje hoop op nog wat tijd samen met z'n vijven was dus weg.
Een paar uur later nu kijken we er alletwee iets nuchterder tegenaan. Het zal een wijziging in de plannen veroorzaken, waarschijnlijk. Maar als de dokter pakweg op donderdag (ik zeg maar iets, niet gebaseerd op waargebeurde feiten) Trijn uit het ziekenhuis ontslaagt, dan gaan we ze daar niet kunnen houden omdat we met een zieke zitten thuis. Denk ik toch.
We gaan ons morgen dus nog eens deftig informeren bij de kinderarts wat de repercussies zijn van de windpokken voor zo'n pruts en dan zien we wel verder. Maar toch: het duidt aan hoe fragiel je als ouder wordt in zo'n relatief moeilijke periode. Wat moet dat wel niet zijn als je met een kind in't ziekenhuis zit waarvan het leven aan een zijden draadje hangt? Ik hoop dat ik *dat* nooit moet meemaken.