Trijn - dag 9
maandag 2 februari '09
't Is een koude winter, de winter waarin ons Trijntje geboren werd.
De afgelopen dagen was er een snijdende wind en heeft het weer gevroren. Deze ochtend lag er zelfs een fijn laagje sneeuw!
Gelukkig heeft ons masjoefeltje daar niet teveel last van hierbinnen. Ik hoop echter dat onze andere kindjes niet uit hun bed gebibberd zijn, want zij liggen niet op een kamertje van 28°C te slapen!
Vandaag is 't Maria Lichtmis. "Er is geen vrouwke zo arm of ze maakt haar panneke warm." Al zal dat vrouwke vandaag toch verschuild gaan achter een man. Papa is immers chefkok van dienst thuis.
Fien en Klaas krijgen pannenkoeken vandaag. De peters en meters zijn er deze keer helaas niet bij.
We moeten onze korte traditie al staken, maar feesten met een kindje te weinig is toch niet zo fijn...
Volgend jaar pikken we de draad weer op! Dan eten we 2 februari pannenkoeken met alle meters en peters en hun gezinsaanhangsels.
Over Trijn dan weer:
Ze is vandaag weer 30 gram bijgekomen. Niet veel, maar alle beetjes helpen uiteraard.
Trijn kreeg een propere maagsonde vandaag maar ze heeft ze nog niet nodig gehad. De drie voedingen die ze vandaag al heeft gehad, heeft ze volledig zelf gedronken van de borst.
Ook dat is weeral een stapje vooruit.
Maar zoals iedereen weet: "één zwaluw maakt de lente niet" en dus mogen we ons ook nog verwachten aan een minder goede voeding.
Toch zal 'k al content zijn als de balans wat meer overhelt naar de positieve kant...
Vandaag werd er ook nog eens bloed geprikt en die uitslagen bleken allemaal okee te zijn. Enkel de uitslag van het bilirubinegehalte laat een beetje op zich wachten. Daarover later meer dus.
Ik heb het vandaag ook geriskeerd om eens te vragen of er vooruitzichten waren op een eventuele thuiskomst van Trijn. Uiteraard kwamen de tranen snel opzetten toen dat duidelijk nog niet aan de orde was. En niet dat ik me er niet aan verwacht had uiteraard. Ik weet immers ook goed genoeg dat ze eerst duidelijk alle voedingen zelf moet binnenkrijgen. Ik wil zelfs niet betwisten dat ze nog beter af is in 't ziekenhuis. Echter, de neus op de feiten, da's niet altijd even aangenaam.
Sja, de vermoeidheid zal er ook wel voor iets tussen zitten.
Maar dus... voorlopig is er nog niet besproken of en wanneer ze naar huis zou mogen.
Geduld... is een schoon deugd!
't Is een koude winter, de winter waarin ons Trijntje geboren werd.
De afgelopen dagen was er een snijdende wind en heeft het weer gevroren. Deze ochtend lag er zelfs een fijn laagje sneeuw!
Gelukkig heeft ons masjoefeltje daar niet teveel last van hierbinnen. Ik hoop echter dat onze andere kindjes niet uit hun bed gebibberd zijn, want zij liggen niet op een kamertje van 28°C te slapen!
Vandaag is 't Maria Lichtmis. "Er is geen vrouwke zo arm of ze maakt haar panneke warm." Al zal dat vrouwke vandaag toch verschuild gaan achter een man. Papa is immers chefkok van dienst thuis.
Fien en Klaas krijgen pannenkoeken vandaag. De peters en meters zijn er deze keer helaas niet bij.
We moeten onze korte traditie al staken, maar feesten met een kindje te weinig is toch niet zo fijn...
Volgend jaar pikken we de draad weer op! Dan eten we 2 februari pannenkoeken met alle meters en peters en hun gezinsaanhangsels.
Over Trijn dan weer:
Ze is vandaag weer 30 gram bijgekomen. Niet veel, maar alle beetjes helpen uiteraard.
Trijn kreeg een propere maagsonde vandaag maar ze heeft ze nog niet nodig gehad. De drie voedingen die ze vandaag al heeft gehad, heeft ze volledig zelf gedronken van de borst.
Ook dat is weeral een stapje vooruit.
Maar zoals iedereen weet: "één zwaluw maakt de lente niet" en dus mogen we ons ook nog verwachten aan een minder goede voeding.
Toch zal 'k al content zijn als de balans wat meer overhelt naar de positieve kant...
Vandaag werd er ook nog eens bloed geprikt en die uitslagen bleken allemaal okee te zijn. Enkel de uitslag van het bilirubinegehalte laat een beetje op zich wachten. Daarover later meer dus.
Ik heb het vandaag ook geriskeerd om eens te vragen of er vooruitzichten waren op een eventuele thuiskomst van Trijn. Uiteraard kwamen de tranen snel opzetten toen dat duidelijk nog niet aan de orde was. En niet dat ik me er niet aan verwacht had uiteraard. Ik weet immers ook goed genoeg dat ze eerst duidelijk alle voedingen zelf moet binnenkrijgen. Ik wil zelfs niet betwisten dat ze nog beter af is in 't ziekenhuis. Echter, de neus op de feiten, da's niet altijd even aangenaam.
Sja, de vermoeidheid zal er ook wel voor iets tussen zitten.
Maar dus... voorlopig is er nog niet besproken of en wanneer ze naar huis zou mogen.
Geduld... is een schoon deugd!
