Emo Nemo
Ik kwam deze avond thuis van't werk, en moeder zat met de kindjes naar Finding Nemo te kijken. In afwachting van mijzelf, want ik was door het geweldige toffe verkeer (waarom kunnen mensen niet meer rijden als het wat regent?) een pak later dan gepland thuis.
Op zichzelf niks speciaals, maar wat eerst een goei idee was geweest, bleek dat naderhand niet meer zo. De film was namelijk bijzonder spannend voor ons Fienemie. Ze was al moe en lastig, en in plaats van een rustgevend effect te hebben waren alle "spannende" gebeurtenissen voor haar een beetje traumatisch eigenlijk.
Ik vond dus Katrien, Klaas en een wenende Fien aan op de zetel, toen ik binnenkwam.
En hoe tragisch het ook was, het was ook bijzonder grappig eigenlijk. Tragikomisch dus. Al vond ons Fien zelf van niet, natuurlijk.
Het ging ook op en af, afhankelijk van wat er gebeurde. De ene keer zat ze met tranen in de ogen van blijdschap (toen Papa Nemo de Kleine Nemo terugvond, bvb), en een halve minuut later zat ze tranen met tuiten te wenen.
We konden ze troosten zoveel we wilden, maar echt helpen deed het niet. Katrien zat met de afstandsbediening in haar pollen om snel door spannende stukken door te spoelen. Al een geluk, want anderhalfuur emoties voor zo'n kind: het is wat...
Onze Klaas liet het niet aan zijn hart komen. Maar of dat is omdat hij een jongen is of omdat hij nog te jong is om te begrijpen wat er in de film gebeurt, dat laat ik voorlopig in het midden.
Op zichzelf niks speciaals, maar wat eerst een goei idee was geweest, bleek dat naderhand niet meer zo. De film was namelijk bijzonder spannend voor ons Fienemie. Ze was al moe en lastig, en in plaats van een rustgevend effect te hebben waren alle "spannende" gebeurtenissen voor haar een beetje traumatisch eigenlijk.
Ik vond dus Katrien, Klaas en een wenende Fien aan op de zetel, toen ik binnenkwam.
En hoe tragisch het ook was, het was ook bijzonder grappig eigenlijk. Tragikomisch dus. Al vond ons Fien zelf van niet, natuurlijk.
Het ging ook op en af, afhankelijk van wat er gebeurde. De ene keer zat ze met tranen in de ogen van blijdschap (toen Papa Nemo de Kleine Nemo terugvond, bvb), en een halve minuut later zat ze tranen met tuiten te wenen.
We konden ze troosten zoveel we wilden, maar echt helpen deed het niet. Katrien zat met de afstandsbediening in haar pollen om snel door spannende stukken door te spoelen. Al een geluk, want anderhalfuur emoties voor zo'n kind: het is wat...
Onze Klaas liet het niet aan zijn hart komen. Maar of dat is omdat hij een jongen is of omdat hij nog te jong is om te begrijpen wat er in de film gebeurt, dat laat ik voorlopig in het midden.
