Pah Pah
Klaasje zegt "papa". 
Wel, niet helemaal. Of toch wel.
't Zit namelijk zo: zoals alle baby's experimenteert onze jongen met z'n stem. Zo doet hij al een goeie week van "bah bah bah", bijvoorbeeld als hij in z'n wieg aan't spelen is. Oorspronkelijk was de "bah" behoorlijk dof, maar ze begint te evolueren naar "pah": de doffe b-klank wordt een scherpere p-klank. Op zichzelf niet zo spectaculair, hoor ik u denken. 't is waar.
De "bah bah bah" klinkt ongeveer zo:
Hij kan deze klank ook op commando maken, zo bleek deze morgen. We lagen met z'n vieren te zondagochtenden in ons grote bed. Op zichzelf een unicum, dat gebeurt niet zo vaak dat we Fien a) bij ons in bed krijgen als ze net uit haar eigen bed is en b) ze daarin wil blijven. Maar goed, ik zei tegen Klaas: "zeg eens papa". Het venteken fronste zijn voorhoofd - hij was ook nog niet z lang wakker, en dan al meteen zo'n moeilijke vraag voorgeschoteld krijgen - en moest precies even nadenken. En dan brabbelde hij "pah pah". Niet vlot "papa", 't was een beetje in 2 stukjes, maar hij zei het toch.
Eerst dacht ik: dit is een toevalstreffer, en ik probeerde nog een paar keer. Meneer reageerde niet elke keer, maar hij heeft dus nog wel een paar keer "pah pah" gezegd, in verschillende intonaties en hoeveelheden speeksel.
Voor mij staat dat dus gelijk aan "papa" zeggen. Natuurlijk weet ik ook wel dat hij nog te klein is om mij als "papa" te benoemen, en dat dit gewoon een leuk spelletje is van klanken nabootsen en dat deze klank toevallig nu goed in z'n mondje blijkt te liggen.
Maar toch...
Wel, niet helemaal. Of toch wel.
't Zit namelijk zo: zoals alle baby's experimenteert onze jongen met z'n stem. Zo doet hij al een goeie week van "bah bah bah", bijvoorbeeld als hij in z'n wieg aan't spelen is. Oorspronkelijk was de "bah" behoorlijk dof, maar ze begint te evolueren naar "pah": de doffe b-klank wordt een scherpere p-klank. Op zichzelf niet zo spectaculair, hoor ik u denken. 't is waar.
De "bah bah bah" klinkt ongeveer zo:
Hij kan deze klank ook op commando maken, zo bleek deze morgen. We lagen met z'n vieren te zondagochtenden in ons grote bed. Op zichzelf een unicum, dat gebeurt niet zo vaak dat we Fien a) bij ons in bed krijgen als ze net uit haar eigen bed is en b) ze daarin wil blijven. Maar goed, ik zei tegen Klaas: "zeg eens papa". Het venteken fronste zijn voorhoofd - hij was ook nog niet z lang wakker, en dan al meteen zo'n moeilijke vraag voorgeschoteld krijgen - en moest precies even nadenken. En dan brabbelde hij "pah pah". Niet vlot "papa", 't was een beetje in 2 stukjes, maar hij zei het toch.
Eerst dacht ik: dit is een toevalstreffer, en ik probeerde nog een paar keer. Meneer reageerde niet elke keer, maar hij heeft dus nog wel een paar keer "pah pah" gezegd, in verschillende intonaties en hoeveelheden speeksel.
Voor mij staat dat dus gelijk aan "papa" zeggen. Natuurlijk weet ik ook wel dat hij nog te klein is om mij als "papa" te benoemen, en dat dit gewoon een leuk spelletje is van klanken nabootsen en dat deze klank toevallig nu goed in z'n mondje blijkt te liggen.Maar toch...
