Zelf eten
Fien doet tegenwoordig wat lastig bij de warme maaltijd: het komt er op neer dat ze niet meer wil eten.
We schotelen haar nochtans - zo vinden wij zelf toch - lekker eten voor (ze eet namelijk hetzelfde als wij). Maar de laatste tijd wil ze dus niet veel meer eten. Soms eet ze maar 4 of 5 hapjes, en dan is't gedaan.
Eerst dachten we dat het aan haar ziek zijn lag, of misschien zat ze wel in een sprongetje of zo. Maar ondertussen blijkt dat het waarschijnlijk madam haar eigen willeke is dat zich begint te roeren. We vermoeden dat het wel wat beter zal gaan eens ze zelf zou kunnen eten, maar dat kan ze nog niet zo goed.
Maar onder het motto: oefening baart kunst schotelen we ze tegenwoordig haar eigen bordje voor, met een lepeltje in haar pollen. En dat gaat dan zo, de eerste keer:
Eerst trok ze maar gekke bekken. Zo'n petit-gervaiske had ze nog nooit gegeten, dus was't even wennen. Maar al snel ging het binnen als zoete koek. Allé, voor zover ze het binnenkreeg want zo zelf eten met uw eigen lepel: niet simpel.
Al in al ging het nog vrij proper voor de eerste keer. Ondertussen proberen we het ook al met andere type maaltijden (lees: "geplette groentjes en patatjes"). Het gaat ook beter en beter: ze pakt de lepel beter vast (en ze krijgt dus ook meer binnen). Moeke en Papa mogen zelfs af en toe eens proeven (schattig zenne).
Het eten zelf gaat nog niet veel beter: het zelf eten gaat nog niet goed genoeg om deftig te kunnen eten, en als we ingrijpen door ze te voederen wil ze niet meer eten. Veel eten doet ze dus niet, maar dat zal wel beteren als ze het zelf eten deftiger onder de knie krijgt...
We schotelen haar nochtans - zo vinden wij zelf toch - lekker eten voor (ze eet namelijk hetzelfde als wij). Maar de laatste tijd wil ze dus niet veel meer eten. Soms eet ze maar 4 of 5 hapjes, en dan is't gedaan.
Eerst dachten we dat het aan haar ziek zijn lag, of misschien zat ze wel in een sprongetje of zo. Maar ondertussen blijkt dat het waarschijnlijk madam haar eigen willeke is dat zich begint te roeren. We vermoeden dat het wel wat beter zal gaan eens ze zelf zou kunnen eten, maar dat kan ze nog niet zo goed.
Maar onder het motto: oefening baart kunst schotelen we ze tegenwoordig haar eigen bordje voor, met een lepeltje in haar pollen. En dat gaat dan zo, de eerste keer:
Eerst trok ze maar gekke bekken. Zo'n petit-gervaiske had ze nog nooit gegeten, dus was't even wennen. Maar al snel ging het binnen als zoete koek. Allé, voor zover ze het binnenkreeg want zo zelf eten met uw eigen lepel: niet simpel.
Al in al ging het nog vrij proper voor de eerste keer. Ondertussen proberen we het ook al met andere type maaltijden (lees: "geplette groentjes en patatjes"). Het gaat ook beter en beter: ze pakt de lepel beter vast (en ze krijgt dus ook meer binnen). Moeke en Papa mogen zelfs af en toe eens proeven (schattig zenne).
Het eten zelf gaat nog niet veel beter: het zelf eten gaat nog niet goed genoeg om deftig te kunnen eten, en als we ingrijpen door ze te voederen wil ze niet meer eten. Veel eten doet ze dus niet, maar dat zal wel beteren als ze het zelf eten deftiger onder de knie krijgt...