Kindjes.Net

Jepla! Ze is de 3 weken alweer gepasseerd.

Vorige week kwam de regioverpleegkundige van K&G langs. Mitte werd in haar blootje gelegd om te constateren dat ze 3kg040 woog. Bij papa op schoot werd ze onderworpen aan haar allereerste gehoortest. Haar oortjes doen perfect wat ze moeten doen; horen. Dat luisteren komt wel met de jaren. Zelfs de drie anderen hebben dat nog niet volledig onder de knie. ;)

Ondertussen heeft ons kleinste meisje ook al een vrij vast ritme. Zes keer per etmaal krijgt ze borstvoeding. De andere kindjes wilden er op die leeftijd wel 7 of 8! Maar Mitte vind dat niet nodig. Ze drinkt haar buikje vol en wacht vervolgens geduldig 3 à 4 uur. Na haar laatste avondvoeding slaapt het bolleke vlotjes 5 à 6 uur door. Dat maakt dat we ongeveer één nachtvoeding hebben en eentje ‘s morgens vroeg. Pas op! ‘t Is niet omdat ze dat vrij goed doet, dat er hier geen zuip- en/of huilfestijnen worden gehouden af en toe hé. We hebben de nachten met voeden om de 3u en het huilend boeleke op schoot ook al achter de rug hoor. Met de nodige ochtendlijke vermoeidheid vandien.

Voorts van de rest heeft ons masjoefel de afgelopen week haar stemvolume geregeld getest overdag. Van een content boeleke was geen sprake meer! Het was van huilen na het eten tot 2u erna. Tijdens dat huilen (luid man! dat kind heeft een stem gelijk een klok!) zorgde ze er geregeld voor dat haar kleedjes een zure geur konden verspreiden. Maw ; haar maaginhoud bleef niet steeds maaginhoud. Na 2u af en aan huilen was ze met wat geluk moe genoeg om nog 1 of 2u te slapen.En van zoveel gehuil gaat een moeder twijfelen. Heeft ze genoeg gegeten, heeft ze krampjes, leg ik ze wel goed aan bij de borstvoeding?

Gisteren brachten we dan ons eerste bezoekje aan de osteopaat.Het gros van Mitte haar gehuil zou toch niet uit fysieke ongemakken voortkomen. Eerder het uiten van ongenoegen. Ongenoegen omdat wij niet begrijpen wat zij écht wil. Mitte voelt als een kindje dat nogal perfectionistisch is. Het moet zijn zoals zij het wil. Eentje met doorzettingsvermogen ook. (En dat hadden we al wel gemerkt tijdens haar huilbuien.)Voorlopig lijkt het alsof Mitte zich niet content zal stellen met de restjes. Ze wil haar volledige deel (aandacht). En daar kunnen we ze uiteraard geen ongelijk in geven hé. ‘t Is niet omdat ze de vierde is, dat ze haar deel niet mag opeisen. ;) Een rokkenhanger... werd er ook gezegd. Al zou dat ook wel kunnen meevallen omdat ze de vierde is en dus ook bij de drie anderen op aandacht kan rekenen. De osteopaat merkte wel een spanning op ter hoogte van slokdarm, longen en hart. Daar werd aan gewerkt, wat werd beantwoord met véél gehuil van Mitte. Wanneer er echter werd afgeweken van deze zone, zag je ons kleinste mieke volledig ontspannen en in slaap vallen. Ze zou moe zijn. Dat kon ook niet anders na zo’n huilsessie van bijna een uur! Helaas pindakaas!! Thuisgekomen heb ik nog net de tijd gekregen om mijn bokes binnen te spelen, want daar ging Mitte alweer. Huilen, huilen, huilen,... Héél de avond heeft ze dat volgehouden. Niet content, zeuren en huilen. Iets na 10u heeft ze haar badje gekregen onder -alweer- luid protest. Daarna een goei portie borst om uiteindelijk in slaap te vallen tot half zes ‘s morgens.En vandaag bleek dat de osteopaat effectief gelijk kreeg met zijn “ze zal wel moe zijn”. Het kind heeft zich van heel de dag bijna niet laten horen. ‘t Was eten en slapen wat de klok sloeg. Af en toe eens een huil, maar dat was verwaarloosbaar met wat we de dagen ervoor op ons brood kregen. Nu maar hopen dat ze een beetje minder “luid” blijft de komende tijd.In oktober hebben we dan onze volgende afspraak bij de man met de gouden handen. ;)

En hoe het met moeder gaat ondertussen? Die is de voorbije week bij de huisarts beland. Oorsuizen! Niet efkes, maar bijzonder irriterend lang. ‘s Nachts van wakker geworden (alsof er een oude televisie recht in uw oor fluit). ‘s Morgens gelijk half doof langs één kant opgestaan. De eerste uren geen geluid van de kinderen kunnen verdragen. Laat in de namiddag heeft het zich zowat opgelost in mijn hoofd. De volgende ochtend zat er enkel nog een ruis in mijn hoofd ipv in mijn oor.Neurologisch bleek er op ‘t eerste zicht niks fout te zitten.  We kwamen uit bij een (goei duur!) vitaminencomplex ter ondersteuning van het zenuwstelsel.

Enkele dagen later konden we ook -eindelijk- spreken van de zogenaamde kraamtranen. Een potje huilen in ‘t midden van de nacht, zomaar, voor niks en enkel omdat het moet en oplucht. Daar heb ik deze keer nét geen drie weken op moeten wachten! Na de bevalling had ik totdantoe nog geen enkele traan gelaten. Ook tijdens de zwangerschap kan ik me geen moment herinneren dat ik emotioneel de boel heb nat gehuild. En niet dat er geen aanleiding kon zijn, want ‘t was eigenlijk een vrij zware zwangerschap. (Huis kopen, verhuizen, Klaas die terug in zijn broek plaste,...)Maar dus... die kraamtranen lieten wel erg lang op zich wachten en ik kreeg zowaar wat schrik dat ik dat ooit eens op mijn dak ging krijgen op een moment dat ik dat het minst zou verwachten.  Dat deel hebben we alweer gehad dus. Tijd voor de volgende stap en daar beginnen we morgen mee. Schooltijd = leven met de klok en afhalen van Fien en Klaas. Trijn en Mitte meesleurend tussen voedingen en dutjes door. Al zal ook dat stuk van het dagelijkse leven binnenkort weer peanuts zijn.

Voor degenen die het nog niet zouden doorhebben: het online dagboek van onze kinderen, ook wel bekend als "de kindjessite" in het lokale jargon is dus verhuisd. Wat er eigenlijk bij Klaas had moeten komen, en bij Trijn niet gelukt is, is uiteindelijk voor Mitte wel gelukt: een nieuwe versie.

Gezien tijd met 3 kinderen niet aan de bomen groeit, is de nieuwe versie nog niet helemaal volledig. Het gastenboek ontbreekt nog, en de pagina's van elk kind apart moeten ook nog ingevuld worden. En hier en daar wat hoeken en kantjes bijgeschaafd worden gehad, dat ook.

Maar de nieuwe site staat er dus, en de oude verwijst automagisch door naar de nieuwe. Voor degenen die hier komen via een feedreader: ook dat is automatisch mee verhuisd.

Er is 1 grote verandering voor degenen die willen reageren: je moet je nu inloggen om iets te kunnen zeggen. Dat kan heel gemakkelijk via Facebook als je daar een account hebt, en anders gewoon via een lokale kindjessite account.

Voor vragen kan je het contactformulierke gebruiken onderaan elke pagina.

Veel plezier ermee. ;)

Naar de cinema! Dat hadden we nog niet gedaan met ons kindjes. En vermits ze thuis ondertussen gemakkelijk een disneyklassieker kunnen uitzitten, werd het wel eens tijd om de te doen. Om moederlief wat rust te geven tijdens haar "bevallingsverlof", en vermits het weer niet echt geweldig was trokken we (Fien, Klaas en mezelf) op een druilerige dinsdagnamiddag naar Metropolis voor een eerste cinemabezoek. Trijnm Mitte en Katrien bleven gezellig thuis. Ik nam voor de veiligheid Greet maar mee, want de kans bestond dat Klaas tijdens de voorstelling naar 't wc moest. En om dan Fien alleen te laten zitten: niet zo'n plan.

Het was vanaf het eerste moment al "groots" voor Fien en Klaas. De trap omhoog, de grote letters, de inkomhal. Ze wisten niet waar eerst kijken. Gelukkig was het op dat moment niet al te druk, zodat we rustig door de hal konden wandelen. We zijn eerst nog even naar 't wc geweest, kwestie van eventuele accidentjes voor te zijn. Greet en Fien bij de meisjes (ah ja), en Klaas en ik bij de jongens. Klaas wou al meteen in de piscijnen pipi doen, maar hij kon er maar net inkijken ("maar dan moet je mij omhooghouden") dus hebben we het toch maar op de gewone toiletten gehouden. ;)

Na het toiletbezoek passeerden we langs de winkel met versnaperingen. Drinken was niet aan de orde (het lot niet tarten, namelijk) maar een snoepje kon er wel af. Na even rondgekeken te hebben werd besloten dat zoete popcorn best lekker was (de zoute vonden ze maar niks) en dus kregen beide kindjes elk een zakje popcorn. Hun oogjes? Blinken.

Na betaald te hebben trokken we naar de zaal. Ons Fien wist het al meteen niet zo goed meer: zo'n groot scherm, zoveel lawaai... Ze deinde efkes terug, maar had toch niet veel aansporing nodig om verder te gaan. We zochten onze plaatsjes: ik had vooraf onze tickets voor Shrek, voor eeuwig en altijd gekocht:

We hadden plaatsjes vrij in't midden van de zaal, maar niet te ver van de kant zodat een toiletbezoek relatief snel (en pijnloos voor de andere aanwezigen) kon gebeuren. Ge ziet, ik wou niks aan het toeval overlaten. Eens we zaten konden we de aanval op de popcorn inzetten:

Ik kan u zeggen: 't was snel op, en ik was content dat ik zelf ook nog wat popcorn heb kunnen eten. :)

Maar goed: de film zelf dan. Ze hebben de hele tijd, van begin tot einde, met grote ogen zitten kijken. We hadden Shrek gekozen omdat ze dat kennen van de DVDs die we hierthuis hebben, en omdat die filmen meestal niet te spannend zijn. Fien durft nogaleens, eh, op te gaan in het verhaal, en als het dan intens wordt dan komen er soms zelfs wel traantjes aan te pas. Na een tijd bleek dat ook bijna hier het geval te zijn: op't einde is er een vrij intens en druk stuk (met een draak!) en toen bleek al snel dat het spannend was voor onze jongedame. Ze was al bij Greet op schoot gekropen, maar toen er een paar stoelen verder een kindje begon te huilen (ook van de schrik?) werkte dat versterkend, en heb ik ze maar efkes bij mij gepakt. Klaas vond het allemaal okee: ik heb meermaals gevraagd/gezegd dat als hij bij mij wou komen zitten, dat mocht, maar meneer vond het niet nodig. Zijn ogen werden met de minuut groter, maar hij heeft het flink doorstaan. Toen we na afloop aan Fien vroegen of ze het spannend had gevonden, kwam er een lakoniek: "nee eh?" uit. :D

Oh ja: ze lassen blijkbaar pauze in tijdens kinderfilms. Dat weten we ook weeral. Onze kroost heeft de zaal van boven tot onder onderzocht. Ik heb Klaas uiteindelijk van de bovenste rij moeten gaan plukken want hij wou er niet meer afkomen (en de pauze was op z'n einde aan't lopen).

Enfin, ze vonden het bijzonder plezant, en we gaan dat dus nog wel eens doen. Het was tof dat Greet erbij was, en ze mag de volgende keer nog mee, maar het blijkt dat ik het ook wel alleen zou afkunnen (leve de pauze, en leve klaas die niet in zijn broek heeft gedaan).

Zo stil en braaf ons jonste telgje was tijdens de eerste week, zo luidruchtig was ze de tweede week.
Ze heeft al behoorlijk wat gehuild de laatste dagen. Gelukkig valt ze relatief gemakkelijk te troosten (al houdt dat in dat ge dan wel een kind aan uw lijf/in uw pollen hebt).
Uiteraard een tijd die passeert! We weten dat ondertussen... Maar plezant is dat niet.

Zo'n klein boeleke troosten wil ook zeggen dat er minder handen en armen over zijn om voor de andere drie te zorgen, om over dat huishouden nog te zwijgen. Ook daar zullen we wel routine in vinden binnenkort.

De nachten bleven ook niet vlekkeloos en zonder gemor. Gelukkig worden er geen nachtelijke huilfestijnen gehouden, maar ik moet al wat meer mijn best doen om Mitte stil te houden. Dat gaat van tutje geven tot het hoofdeinde 's mijnens kant wat hoger zetten en mezelf als matras aanbieden aan de jongste.
Dat laatste is immers zéér effectief. En alles beter dan 's nachts rond te lopen met een huilend trezeke.
Al kan ik niet ontkennen dat ik 's morgens moe mijn bed uitstap.

Donderdag had Mitte haar eerste afspraak bij de kinderarts. Ze had immers nog geen dokter van dichtbij gezien en daar moesten we toch even verandering inbrengen, nietwaar? Reflexen werden getest, hartje geluisterd, heupen nagekeken, etc.
Ze werd volledig goedgekeurd. Niks op aan te merken.
Ze zat nog niet terug aan haar geboortegewichtje, maar daar moesten we ons nog geen zorgen over maken. Naar 't schijnt hebben ze 3 weken tijd om terug aan hun geboortegewicht te geraken. Nog één week tijd dus.

Vrijdag genoten we van het mooie weer om nog eens naar Planckendael te trekken. Dat was immers al geleden van toen Trijn nog een boeleke was.
We vertrokken pas na de middagdutjes van onze kindjes, wat maakt dat we niet vroeg ter plekke waren. We hadden nog dik twee uur de tijd om de boel daar te verkennen. (Leve het abonnement trouwens!)
Ondanks het goede weer, was er relatief weinig volk, ...al kan het latere uur daar ook voor iets tussen hebben gezeten natuurlijk.
En al was het maar twee uur rondstesselen aldaar, het waren toch twee fijne uren en moeder was moe genoeg achteraf.

Zaterdag bleef Mitte voor 't eerst zonder moeke bij papa. Fien en Klaas werden immers mee op sleeptouw genomen om op zoek te gaan naar schoenen en sloefjes. We kwamen echter met lege handen terug en dus moeten we de komende dagen nog wat extra op pad.
Mitte was echter niet zo content thuis. Volgens papa had ze 90% van de tijd gehuild. 't Moet daar een feestje geweest zijn...

Zondag tot slot, gingen we langs nonkel Jelle, tante Sylvie en Line. Fien was daar immers blijven slapen en we zouden van daaruit samen naar "de duiker, zijn hand en de kleine reuzin" gaan in Park Spoor Noord.
Mitte besloot echter -kort voor we gingen vertrekken- dat we gerust nog wat afleiding konden gebruiken. Zodoende vond de jonge juffrouw het nodig om moeders witte broek geel te kleuren tijdens het verversen van haar pampertje. En borstvoedingskaka is nu niet wat ge gemakkelijk eventjes uit uw kleren spoelt.
Zo stond moeder daar dus met een broek die niet om aan te zien was. Echter, wat waspoeder en gewrijf later, vertrok moeder (als in mezelf) toch mee naar 't Stad. Gelukkig was de temperatuur ideaal om die broek toch nog te drogen en dus was er van een natte broek geen sprake meer tegen dat we bij de kleine reuzin en de duiker aankwamen.

Omdat de reuzen in 't park hun middagdutje deden, vond Mitte dat er ook daar wat tijd voor actie was. Na haar borstvoedingsmomentje besloot ze dus om de gekregen melk deels terug richting afzender te sturen. Schoon tussen de borsten van moeder gemikt! Alweer feest!

Gelukkig waren er aan het reuzenbezoekje ook toffe kanten. Zo hebben Line, Klaas, Fien en Trijn zich goed geamuseerd en kwamen we een hoop fijne mensen tegen.

En zo komt er een einde aan een mooie kraamperiode. Vanaf morgen is het immers alweer werkendag voor papa. Voorlopig werkt hij nog wat halve daagjes thuis... 4 kinderen op 4 jaar tijd... ze spelen zo fijn samen, maar 't is hard werken ook!

Op naar de volgende week dus! Vol uitdagingen.

Een berichtje dat al van zondagavond klaarstaat, maar nog even bleef hangen omdat de foto’s nog niet bewerkt waren...


Ze sliep, ze dronk, ze huilde af en toe om een pijn buikske en ze sliep vooral.
Van de 7 gepasseerde nachten was er ééntje waarin ze ons wakker maakte. Huilen om een pijn buikje...
Als we dat zo volhouden, zijn we goed op weg om ze te kwalificeren als “braafste kind van West Europa”.



Mitte viel na haar geboorte af tot 2kg840, maar sinds vrijdag komt ze alweer bij. Ze zal snel wel weer haar geboortegewichtje bereiken.


-60gr voor het doekje van de weegschaal

Op vrijdag 13 augustus -of de dag waarop Mitte uitgerekend was- verloor ze haar navelstompje. Er kwam geen geknoei met ontsmetten en sicombyl aan te pas deze keer. Het resultaat is nochtans hetzelfde.

Vrijdag was ook de eerste keer dat Mitte met moeke op stap mocht. In de namiddag een uurke wandelend door het centrum van het dorp om wat geboortekaartjes te bussen en ‘s avonds op de lappen (in ‘t Loo) om het nieuwe oudleidingsjaar in te luiden.

Zaterdag 14 augustus kochten we voor Mitte een vlierstruik. Die kreeg diezelfde dag samen met de placenta een plaatske in den hof.



Zondag 15 augustus werd de eerste moederkesdag met vier kindjes in huis en gingen we met z’n allen naar de grote rommelmarkt in Emblem.

En zo kabbelt ons leven met vier kindjes rustig verder.
We gaan nog één weekje tegemoet met kraamhulp en een papa die thuis is. Spijtig dat het weer net niet meezit! We hadden nochtans nog een boel leuke dingen willen doen.
Tips om wat zomerse activiteiten met 4 kleine kindjes te doen met regenweer zijn dus welkom!

Ze huilde! Wel 20 minuten lang...
Tot... ze de borst kreeg én droge doeken rond haar lijfje.

Nadat Ann haar best had gedaan om het hele boeltje weer aan kant te krijgen, werd Mitte haar hoofdje gemeten en werd ze gewogen. Resultaat: 35cm hoofdomtrek om haar volle verstand te omvatten en 3kg100 zwaar.



Rond middernacht kropen we ons bed in met een verse dochter erbij. Het bolleke kind sliep 8u, moeder daarentegen sliep een luttele 4u. Met dank aan de naweeën. (Het ergste deel van bevallen, mijn gedacht!)




De eerste ochtend van onze jongste juffrouw werd gevuld met nog een bezoekje van Ann én de kennismaking met broer en zusjes.

49,5cm was wat het meetlint ons wist te vertellen bij een ochtendlijke meting.



Wat later brachten tante Marijke en nonkel Simon -die onze kindjes de avond voordien mee naar huis namen- onze kroost naar huis.
Ze waren alledrie zo blij met hun zusje. Vertederend hoe lief ze waren voor Mitte!



En Trijn, die deed ons nog eens raar opkijken! Het eigenwijze ding dat nóóit iets voor ons wil aanwijzen of tonen als we ze ernaar vragen, deed dat nu toch bij Mitte.
Geen denken aan dat ze ooit haar neus zou aanwijzen bij de vraag “waar is uw neusje” of die van eender wie van ons. Maar op de vraag “waar is Mitte haar neusje?” ging het vlugge vingertje toch heel correct naar het juiste neusje!

De rest van haar eerste dag vulde ons Mitteke met slapen en wat borst drinken en vooral ...slapen.
Het lijkt er alvast op dat we er weer een marmotje bij hebben gekregen want ook de nachten verlopen voorlopig vlotjes en zonder al te veel wakkere momenten.
Duimen dat dat zo wat blijft!

Eerst waren er de 35 weken zwangerschap die we passeerden. De termijn waarop Trijn geboren werd.
Dat voelde toch een beetje als het nemen van een kaap.
De kaap werd echter groter toen we week 37 haalden. Thuis bevallen kon vanaf nu.
Ook week 38 passeerde. Die die Fien nét niet haalde.
We vierden papa zijn 35ste verjaardag op 7 augustus met een cadeautje dat uit papier gehaald mocht worden. De teller stond op 39 weken en één dag.
Het leek er op dat we Klaas zijn toer opgingen. De volledige 40 weken en eventueel een extraatje.

Maar toen was er Mitte! ... op 39 weken en 2 dagen...

Zondag 8 augustus 2010 werd de dag dat ik me afvroeg of kinderen er gewoon zouden kunnen uitvallen.
Een "drukkende" dag als het ware. De druk van een hoofdje, een symfyse die dreigde te barsten.
Een lastig gevoel dat zich naarmate de dag vorderde omzette in een lastige moeder.

Het was de zondag waarop we met z'n allen (tweewekelijks) pistolékes gaan eten bij moemoeke en voke ploesj thuis.
Nadat "peter" Tom huiswaarts keerde na een bezoekje alhier, werd er wat getreuzeld alvorens we de kinderen de auto in duwden om richting Abelebaan te rijden.
Ginder aangekomen zetten de kinderen zich aan het spelen en zette moeder zich in de eerste de beste zetel.
Omdat de aanspreekbaarheid en verdraagzaamheid van laatstgenoemde stilaan kelderde, werd er -zij het onder lichte dwang- toch eens naar de vroedvrouw gebeld.

"Veel druk. Pijnlijk schaambeen. Geen weeën. Ik heb niet de indruk dat ik sebiet ga bevallen."

Een dik kwartier later stonden we alweer thuis.
Zonder kindjes.
Die bleven in de Abelebaan.
De vroedvrouw was onderweg om de situatie eens te komen checken.

19u was het toen er klonk "7, nee 6 cm ontsluiting en een volledig verstreken baarmoederhals. Da's voor straks hé."

De bijeengeraapte pyjama's, knuffelbeesten, tutjes ea. werden met logeerbedjes en ander kindergerief richting Abelebaan gebracht door de vader des huizes.
Ondertussen laadde de vroedvrouw haar gerief uit de koffer, werd er vanalles naar boven gedragen en klaargelegd.

Nadat Tom terug was, werd er beneden nog wat gesjauweld, papieren geprepareerd, wat over en weer gelopen tot bleek dat er effectief weeën kwamen opzetten. Een verhuis naar boven bood zich aan toen het tegen den achten aanliep.



Weeën die stilaan heviger werden en sneller volgden werden al wandelend of steunend weggeblazen. Goed te doen!
Al volgde toen het hevigere werk. Al knielend en leunend tegen het bed, vloekend dat het pijn deed en met een man die tijdens een wee niet van mijn zijde moest wijken maar over mijn rug mocht wrijven, lieten we ook die andere weeën passeren.



8 augustus 2010 was nu niet bepaald de warmste dag van 't jaar, zeker zo tegen de avond niet. Bij een temperatuur van 22 graden kreeg de bevallende vrouw op den duur toch wat friskes. En kou krijgen tijdens de arbeid is niet echt bevorderlijk voor de goeie gang van zaken. Er werden dus doeken warm gemaakt, een grote badhanddoek werd aangedragen zodat de bevallende niet zou ver"krampen" van de kou.

Geen idee meer hoe laat het juist was toen we naar de baarkruk verhuisden om de vorderingen eens te controleren, maar 't moet tegen de negenen geweest zijn. (Bij het checken van de foto’s blijkt dat dus 21u05 te zijn.)
"10cm, geen randje meer. Als ge wilt moogt ge meeduwen."
Maar dat ging nog niet. Er zat nog iets klem achter dat verdomde schaambeen en trouwens... van persdrang was geen sprake!
Na een wee of twee was het gevoel dat er iets klem zat weg. Zachtjesaan duwden we dus mee.
Doordat de vliezen nog intact waren, vulde zich stilaan een vochtblaas voor het hoofdje.



Tussendoor vloog de humor door de kamer, de Sjarelklap (voor de bekenden) bleef gelukkig wel achterwege.
Maar! Lachen tijdens een bevalling... dat vraagt wel een hand extra ondersteuning voor die dikke gespannen buik. Laten we stellen dat de sfeer goed zat, maar de pijn daarom niet minder werd.



Een geboorte naderde ondertussen. Tom zat klaar om zijn dochter aan te nemen nadat hij was ondergepletst door een vochtblaas (en dus de vliezen) die brak(en). Ann (onze vroedvrouw) nam het camerawerk voor haar rekening.
En eenmaal die vliezen gebroken waren, was het één keer duwen om het hoofdje geboren te laten worden en nog een keertje voor het lijfje. Het kind vloog bijna uit vader zijn handen! Beetje glibberig enal. Maar er was ook nog het waakzame camera-oog dat eigenlijk dienst deed als vroedvrouw en even haar hand uitstak om de landingsbaan van Mitte wat bij te sturen.



Zodoende werd ons vierde kindje geboren om 21u40 en kreeg ze de naam Mitte.



Wordt vervolgd.

Zo, het huis is aan kant, de kinderen liggen in bed en moeder schrijft nog een stukske blog.

Binnenkort zal dat zo niet meer zijn. Dan zal het zijn "de kinderen liggen in bed en moeder schrijft nog een stukske blog" of erger zelfs "de kinderen liggen in bed en moeder in de zetel."

Zo'n klein boeleke in huis, dat is allemaal heel plezant! Maar 't heeft ook een keerzijde uiteraard.
Binnenkort beginnen we weer aan een reekske borstvoeding. Zéér gemakkelijk! Maar ook zeer vermoeiend.

Met borstvoeding moet ge dan niet uw bed uit om fleskes te staan maken 's nachts, ge moet uw borsten niet steriliseren, enz.
Feit blijft wel dat ge 't beste van uzelf geeft aan dat versgeboren bazeke/bezeke en dat vraagt energie! Bakken energie bij tijden.
Ik vreet mezelf een ongeluk tijdens de borstvoedingsperiode.
Dat resulteert uiteraard niet in 't schoonste figuur en dus kan ik me alvast beginnen ergeren aan het vet dat op allerlei verkeerde plaatsen zit, aan kleren waar ik niet meer in pas (noch de gewone kleren, noch de zwangerschapskleren). Vloeken en blijten. Ik weet dat uit ervaring! Nodig mij het komende jaar dus aub niet uit op feestjes waar ik er netjes uit moet zien, waarbij ik voor mijn kleerkast moet gaan staan om te kiezen wat ik zal aandoen.
Na de borstvoedingsperiode glijden die kilo's er vanzelf weer stilaan af. Totdan hoef ik níet aangesproken te worden op 't feit dat ik nog steeds -euhm- zwaar of struis ben.

Een ander negatief neveneffect hier is dat mijn huishouden niet borstvoedingsvriendelijk is.
Het stof en de spinnenwebben gaan mij staan aangapen. Vlekken zullen zich verzamelen op de grond. De keuken zal niet te netjes zijn. De was zal zich opstapelen tot ongekende hoogtes.

Het komende jaar ga ik mezelf gelukkig prijzen dat mijn poetsvrouw om de twee weken de pijn wat verlicht, dat mijn kinderen vers eten op hun bord krijgen, ze in propere lakens slapen en ze nette kleren aan kunnen trekken.
Al wie ons nieuwe huis nog niet gezien heeft, heeft dikke pech met andere woorden.
Totdat dat vers schaapke er is, moogt ge nog tot op 't hoogste verdiep komen om onze stulp te bewonderen.
Vanaf de geboorte van nummer vier is het enkel toegestaan om naar het kind te komen kijken. En hopelijk wordt u allen verblind door het kind, zodat de rest van de rommel aan uw neus voorbij gaat.

't Is maar dat ge 't weet.

30 juli 2010. 38 weken zwanger.
Dat heb ik bij Trijn niet gehaald, maar ook Fien was toen al een dagje oud. Kind 4 gaat dus stilaan Klaas achterna. Die kwam een dagje later dan uitgerekend.

37 weken halen was een hele opluchting. Maar kind 4 blijft rustig zitten waar het zit. Geen stress alhier dus.
Ik ben het zwanger zijn ook nog niet beu, dus da's nog geen bezwaar.
Al moet ik toegeven dat het toch wat vermoeiend begint te worden.

Het slapen 's nachts is namelijk niet meer zo euhm... rustig.
Na enkele uren in bed te liggen, begint mijn buik zich serieus op te spannen. Darmen zitten dan geblokkeerd, blaas geraakt gevuld. Een draaike naar ruglig om zo nog wat verder te slapen, tot het dromen begint over plassen. Echt, ik heb al overal geplast in mijn dromen. Straf dat ik dat tegelijkertijd nog niet écht in bed deed. Die dromen worden steevast gevolgd door een toiletbezoek.
Ik heb die fase lang kunnen uitstellen, want ik vind het verschrikkelijk om 's nachts mijn bed uit te moeten om naar 't toilet te gaan. Helaas, het kan sinds drie weken niet anders meer. Kwestie van de nieren te sparen, kunnen we ook dat lijf maar beter gehoorzamen. Dik. Tegen. Mijn. Goesting!

De combinatie van nachtelijke toiletbezoeken, een opgeblazen buik, opletten voor verkeerde bewegingen waardoor de buikspieren in kramp zouden kunnen schieten, maakt dat ik me al eens moe durf voelen. 't Is alweer een tijd geleden dat ik de dag nog eens probeerde door te komen zonder 's middags een dutje te doen tijdens de kinderdutjes.

We kunnen het ondertussen ook niet meer ontkennen dat we toch stilaan de geboorte van nr 4 naderen. Twee weken verwijderd van de uitgerekende datum, dat begint er al deftig op te lijken natuurlijk.
En als de vroedvrouw eerst belt om te vragen hoe het is alvorens ze de trein naar Antwerpen neemt (ze is hier dan immers niet op een kwartierke), dan kunnen we het helemaal niet meer ontkennen.

Het wordt best spannend vind ik. Des te meer omdat ik dag per dag in 't oog houd wie ik kan bereiken om de kinderen te komen halen als dat hier in gang schiet. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo ontspannend, zo per dag opvang voor de kinderen in 't achterhoofd houden. Daarbij spelen ook de verschillende dagdelen een rol. Want geeft ge de bedjes mee? Pyjama's, papfles, melk, knuffels,...? Of zal een trui genoeg zijn en kunnen ze 's avonds in hun bedje thuis?
Wat trouwens als kind 4 beslist tegen de ochtend geboren te worden? Ik heb helemaal geen zin in bevallen met een Fien en Klaas die vragen stellen of een Trijn die persé wil knuffelen. Ik wil dat graag rustig doen, zonder mij met andere kinderen te moeten bezighouden.

Of stel dat ze juist in bed liggen voor een middagdut. Dan kan ik ze zelfs niet gemakkelijk meegeven.
Nooit gedacht dat ik me dáár zorgen over ging maken. Die bevalling zelf? Dat zal allemaal wel lukken. Voor mijn part duurt het zelfs dubbel zo lang als bij Klaas en Trijn. Daar lig ik nu echt niet van wakker, maar de opvang voor de reeds aanwezige kinderen, dat bezorgt mij kopzorgen.

Als ik nu op voorhand zou weten dat de bevalling zes uur zou duren, ik zou terstond een pak minder zorgen hebben. Nu moet ik rekening houden met het vooropgestelde uur - anderhalf uur waarin alles in kannen en kruiken moet zijn.

Jaja... benieuwd... spannend...

Dat ziet er zo uit;


Trijn: bijna een half jaartje oud. In het hangmatje.


Trijn: net anderhalf jaar oud. In het hangmatje.